مرگ بر عشق وقتی تو یارم نباشی صبح، برخیزم اما کنارم نباشی وای بر من که چون با جنون وعده کردم تو، تو لیلای در انتظارم نباشی رودی آرام را سوی دریا کشاندی مُردهآبم اگر آبشارم نباشی تیر در چلّه، مبهوت چشم تو ماندم پس شکارت شدم تا شکارم نباشی من زمینگیرم ای ماه! از ابرها آه! میهراسم دمی در مدارم نباشی آسمانی و هرجا که هستم تو هستی آه حتی اگر در دیارم نباشی مرگ زیباست، دار و ندارم که باشی دل ندارم اگر چوب دارم نباشی مهدی فرجی

سوگیانه ی بم به همدردی دوست داغدیده ام محمد علی جوشایی وهمه ی بازماندگان بم زیرهجوم اینهمه آوار درد و غم امشب دلم هوای تو کرده است بد رقم می دانم ازسکوت دلم غافلی ولی با هر درنگ سوی در خانه می دوم اینجا میان آهن و سیمان و دود و سنگ دنبال چشمهای زمین خورده ی توام دیشب هوای شرجی گلشهر زد سرم رفتم کنار ساحل آرام و بعد هم یک چای داغ-جای شما سبز- بد نبود زیر و بم صدای بنان، لِی لِیِ بَلَم یک ناگهان سرخ مرا تا کویر برد تش باد طبل حادثه را کوفت دم به دم نالید مادری و زمین لرزه اش گرفت:

جدایی نادر از سیمین را از این زاویه ببینید تا متوجه شوید چرا هیچ کدام از مسئولین نظام تبریک نگفتند ، احتمالا زمانیکه فیلمنامه و متعاقب اون ساخت فیلم مجوز و پروانه گرفت از لایه های زیرین سناریو مطلع نبودند و بعد که فیلم اکران شد و نقدها بیرون آمد دیگه دیر شده بود و احتمالا برای همین بود که زمزمه ارسال فیلم دیگری مثل یه حبه قند به اسکار مطرح شده بود .... باور کنید که افکار عمومی بی تاثیر نیست حتی در نظام ما همایون خیری، وبلاگنویس، نگاهی دارد به فیلم جدایی نادر از سیمین. ساخته اصغر فرهادی. دیشب فیلم «جدایی نادر از سیمین» را دیدم. پیشنهادم را مینویسم که

نامه ای منظوم به دوست مظلوم: م.م این ترانه بوی نان نمی دهدبوی حرف دیگران نمی دهدسفره ی دلم دوباره باز شدسفره ای که بوی نان نمی دهدنامه ای که ساده و صمیمی استبوی شعر و داستان نمی دهد:با سلام و آرزوی طول عمرکه زمانه این زمان نمی دهدکاش این زمانه زیر و رو شودروی خوش به ما نشان نمی دهدیک وجب زمین برای باغچهیک دریچه آسمان نمی دهدوسعتی به قدر جای ما دو تنگر زمین دهد، زمان نمی دهدفرصتی برای دوست داشتننوبتی به عاشقان نمی دهدهیچ کس برایت از صمیم دلدست دوستی تکان نمی دهدهیچ کس به غیر ناسزا تو راهدیه ای به رایگان نمی دهدکس ز فرط های و هوی گرگ و میشدل به هی هی شبان

دریای کیانسه میشود یکنفر از دست نگاهت در خواب یک شبه قدر تمامی زمین پیر شود ولی آن فرد محال است بشر باشد و بعد بتواند کمی از دیدن تو سیر شود آی بانو چقدر خاطره ات خوبتر است از تمام بت و تندیس خدایان قدیم زود برگرد نخواه این سر بی سامانم مهره ی سوخته ی بازی تقدیر شود تو از آن دسته خدایان دروغین هستی که کسی مثل مرا عاشق خود خواهد کرد... بی پدر! چند نفر کشته ی چشمت باشند چند عزت به جفای تو زمینگیر شود تیر هستی به درک! عشق قرارش این بود؟ ما بمیریم که تو تیر معظم بشوی؟ تا کی این قصه قرار است همانند قدیم محض خشنودی تو ختم به تکبیر شود ابن سیرین اگر این مرتب

از پنجره بیرون می اندازم سلامت رابی حوصله، می آورم بشقاب شامت راخسته، جلو می آیی و می بوسی ام امّامن هی عقب تر می روم هی پشت بامت راآخر می افتم از سرت از «دوستم داری»باید که از دنیا بگیری انتقامت راروی تنم جای کبودی مانده از دستتمردی!! نشانم می دهی هر شب مرامت را!!در من گره خورده طنابی، بسته به هیچمدُور خودم، دُور تو، دُور عشق می پیچممن خسته ام، من خسته بودم، خسته خواهم بودای کاش ساعت روی دیوارش بخوابد زودسرما زده دنیام از برفی که می باریگم می کنم خود را میان خانه ای از دودیک مرد عاشق را برایم ادّعا کردیامّا عزیزم زود راهت را جدا کردیاین زن همیشه پشت ا